slideshow 1 slideshow 2 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3 slideshow 3

Boem is ho

 

 

Some days are dry, some days are leaky
Some days come clean, other days are sneaky
Some days take less, but most days take more
Some slip through your fingers and on to the floor
Some days you're quick, but most days you're speedy
Some days you use more force than is necessary
Some days just drop in on us
Some days are better than others
Some days it all adds up
And what you've got is enough
Some days are better than others.

~ Some days are better than others , U2

 

Iedere keer als ik denk dat ik het dieptepunt wel bereikt heb weet het leven mij weer te verrassen met een nieuwe curveball, alsof god toch bestaat opeens en ergens vanaf een wolkje omlaag kijkt en iets denkt van ' owwww dus jij dacht dat dit het dieptepunt was? GUESS AGAIN MOTHERFUCKER'  (ja, god klinkt als Samuel L Jackson in mijn hoofd) waarna er weer een nieuwe tegenslag als een duveltje uit een doosje tevoorschijn springt.

Ja, nog meer shit. Momenteel sta ik nog stijf van de adrenaline, en omdat plaatjes nu eenmaal vaak meer zeggen dan woorden (en zelfs mij ontschieten de woorden even die mij in staat zouden stellen om een coherent verhaal neer te pennen) presenteer ik bij deze bewijsstuk A :

 

Dit is wat er overgebleven is van mijn nieuwe auto. Koud twee maanden in mijn bezit, en nu niets meer dan een wrak. En hoewel ik momenteel financieel even geen enkele uitweg meer zie uit mijn huidige situatie is dat niet wat mij het meest dwars zit aan deze situatie. Dat dit ongeluk NIET mijn schuld was maar dat de bestuurder die mijn spin veroorzaakte gewoon is doorgereden : onwijs kut en de zoveelste slag in mijn gezicht, maar in het grotere geheel bekeken ookvolstrekt  niet relevant. Vanavond gingen er namelijk een gedachte door mijn hoofd die ZO donker en nihilistisch was dat ik hier iets mee moet, en wel NU.

Als je goed kijkt naar bovenstaande foto (gecropped om de anonimiteit van de medewerker van BergNed te waarborgen) zie je een deuk ter hoogte van de deurgreep. Die deuk is veroorzaakt door een paal die ik tijdens mijn spin geraakt heb, en die paal is tot op 10 centimeter van mijn hoofd gekomen. En toen mijn auto eindelijk stil stond schoot er maar één simpele gedachte door mijn hoofd :

Had die paal mij maar geraakt. Pats, boem, zwart, dood. Rust. Geen verdriet meer , geen pijn meer, geen nieuwe tegenslagen meer die mij omlaag trekken in die donkere draaikolk naar beneden. Gewoon , niets meer.

En ja, ik schrok mij wezeloos van die gedachte. Ik kan hem plaatsen en begrijpen maar alsnog siddert de schrik na tot in mijn poriën. Als ik uit AL deze shit van de afgelopen jaren een positieve boodschap, een eye-opener heb weten te extraheren dat is het wel dat je jezelf iedere dag moet realiseren hoe breekbaar, kwetsbaar en fragiel deze ene kans op LEVEN die we als mens krijgen (tenzij je in reincarnatie geloofd dus, maar ik geloof in ...niets...) is. Of in de woorden van Maynard van Tool in ' Parabol / Parabola'  :

Recognize this as a holy gift and celebrate this chance to be alive and breathing

Maar ik voel dat dus niet zo momenteel. En dat, dat maakt mij pas echt doodsbang. Daarom val ik nu terug op een oude en vertrouwde methodiek : ik schrijf het op, analyseer en deconstrueer het totdat ik het helemaal kan wegrationaliseren.

Want morgen, ondanks alle ellende die er in de komende maanden onvermijdelijk nog op mijn pad komt : morgen ga ik er weer en nog steeds zijn. Ik haal namelijk nog steeds adem, en dus ga ik Leven.

 

 

 

 

 

Bespiegelingen , realisaties en klaagzangen

 

 

Generally we are a lonely people
Generally we are alone
Generally we are alone in lonely worlds
Generally we are a lonely people
Generally we are alone, alone…
Generally we are alone in lonely worlds
Generally we are a lonely people
...Generally we are alone
Generally we are alone.


Peace to you

'Feather' , Devin Townsend

Terwijl de donder traag en dreigend over mij heen rolt  staar ik naar het wegdek dat helverlicht wordt door de koplampen. Als vanzelf controleer ik mijn spiegels en geef richting aan terwijl mijn gefragmenteerde gedachten  en emoties alle kanten opvliegen als de regendruppels die uiteenspatten op de voorruit. Dit...dit is slecht nieuws. Dit is HEEL slecht nieuws. En opeens is er die herinnering, levensecht voor mijn geestesoog. Ik ben nu de man in huis, nog niet de pater familias maar dan ook alleen maar in naam niet. De tijd is aangebroken om terug te geven wat mijn ouders tijdens mijn eerste levensjaren aan mij hebben geschonken, mijn onvoorwaardelijke steun en liefde.

Er zijn van die momenten waarvan iedereen weet waar hij of zij was toen het nieuws bekend werd. Ik heb al verschillende van dergelijke momenten meegemaakt tijdens mijn leven , van het ontploffen van de Challenger (ik was 11 en in de woonkamer van mijn ouderlijk huis, ik stond tussen de eetkamertafel en de bank in) via de val van de Berlijnse Muur (ik zat in een fauteuille voor de Tv in mijn ouderlijk huis) en de aanslagen in de VS in 2001 (ik zat in de smartshop waar ik toen werkte aan de balie achter mijn Pc) tot aan de moord op Pim Fortuyn (ik was aan het werk op de Amerpoort en was in de gedeelde woonkamer aan het opruimen). Er is nu dus nog een moment bijgekomen : het moment waarop ik hoorde dat mijn moeder zal gaan sterven. Ik zat op de bank, in mijn eigen woonkamer in mijn eigen huurwoning. Het is bijna grappig hoe al die momenten zo achter elkaar gezet niet alleen het verhaal van mijn generatie vertellen, maar ook mijn eigen verhaal.

De emoties en beelden blijven door mijn hoofd tollen terwijl ik de vertrouwde A2 richting Utrecht  afzoef. Het beeld van mijn moeder in het ziekenhuisbed, fragiel en murw van de mentale shock. Mijn vader, die ik nog nooit eerder zo hulpeloos en wanhopig gezien heb. En beide kijken ze naar mij voor hulp, voor troost, voor leiderschap. Ik kan dit. Ik moet dit kunnen.  Het is tijd om een Man te worden en te zijn,tijd om niet alleen mijn eigen leven op orde te brengen en te houden - maar ook om mijn ouders te steunen en te begeleiden tijdens deze donkere reis die maar één mogelijke bestemming heeft, geen restitutie mogelijk.

En hoewel ik mij voor het eerst in mijn leven misschien zelfs wel echt eenzaam voel (niet te verwarren met alleen zijn, daar heb ik nooit problemen mee gehad) voel ik tegelijkertijd een innerlijke veerkracht opborrelen die ik in tijden niet door mijn aderen heb voelen vloeien. Het moment is daar, de puber is eindelijk dood - hier is de Man.

 

 

Blokkade (reprise)

 

 

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.

And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.

So you run and you run to catch up with the sun but it's sinking
Racing around to come up behind you again.
The sun is the same in a relative way but you're older,
Shorter of breath and one day closer to death.
Every year is getting shorter never seem to find the time.
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way


The time is gone,
the song is over,


Thought I'd something more to say.

~Time , Pink Floyd ( Dark side of the Moon )

 

Ooit, inmiddels 8 jaar geleden ben ik dit blog begonnen als een experiment. Schrijven doe ik al mijn hele leven, en ik wilde graag een soortement van online verzameling aanleggen van mijn schrijfsels. De toon werd eigenlijk al vanaf de allereerste post gezet, dit blog bleek de perfecte plaats om het gevecht met mijn innerlijke demonen en plein public uit te vechten. Veruit de meeste van die gevechten heb ik denk ik uiteindelijk wel gewonnen, sommige waren een gelijkspel en een enkel gevecht heb ik verloren - en dat is geen schande.
 
Toch, enige tijd geleden - om precies te zijn rondom mijn eerste Thailand blogs - begon ik een innerlijke weerstand te voelen die ik nog nooit eerder bij mijzelf bemerkt had. Ik weet nog goed dat ik jaaaaaaaaaaren geleden met mijn toenmalige beste vriendin een ontzettend diep en intens gesprek voerde over het schrijven, en over mijn probleem dat ik alleen echt goed schrijf als ik emotioneel volledig kapot ben. Er was een specifieke serie postings die ik aan het schrijven was op dat moment waarbij de laatste post maar niet kwam, iedere keer als ik begon ... kwam er niets. In dat gesprek kwam ik tot het verhelderende inzicht dat mijn hele ' gekwelde kunstenaarsact' meer tegen mij werkte dan dat er iets moois uit leek te ontstaan. Ginnegappend noemde ik dat indertijd het Kurt Cobain syndroom, met de kanttekening dat ik daadwerkelijk ' don' t have a gun '. Ik realiseerde mij plots dat het voor mij als mens en schrijver echt totaal contraproductief is om mijzelf naar een donkere emotionele plek te moeten brengen om te kunnen schrijven. Het levert alleen maar een enorme berg en zwaar emotionele bagger op - en ik ga eerlijk zijn : een deel van die bagger is echt fucking goed geworden! - en heeft er voor gezorgd dat ik een innerlijke weerstand ben gaan opbouwen tegen het schrijven an sich.
 
Los daarvan : je bent een schrijver van niks als je alleen kan schrijven als je er helemaal doorheen zit.
 
Zoals hieronder te lezen valt heb ik helaas nooit een weg hier omheen gevonden. Mijn reisverhalen vormen achteraf bezien een kroniek van mijn pogingen om een echt, oprecht verdriet te vertalen in een serie verhalen die misschien dan wel treurig van aard zijn  maar alsnog gericht zijn op de toekomst, het licht aan het einde van de tunnel, de opkomende zon na een lange winternacht. Met wisselend succes.
 
En nu? Nu heb ik de langste writersblock ooit. Genoeg ellende in de afgelopen jaren (zie mijn laatste twee postings :P ) maar .. er komt niets.
Maar nu is opeens alles anders. Ik sta aan de vooravond van een reis die iedere volwassene in zijn of haar leven een of twee keer zal moeten doormaken. Ik ben kapot, kapot van verdriet , kapot van de lange weg die ik voor mij zie. Kapot van het naderende afscheid dat met de snelheid van het licht op mij afkomt. Radeloos, wanhopig, stuurloos.
 
En plots is zij daar weer : mijn Muze, de helleveeg die aan haar ketenen rammelt in een poging om los te breken. En ik denk dat ik haar laat gaan, ik wil haar grenzeloze inspiratie weer door mijn aderen voelen razen, ik wil weer met mijn ogen wijd opengesperd over de donkere rand van de afgrond heen springen in het onbekende en kijken wat het oplevert. Zien dat de woorden weer rechtstreeks op mijn scherm terechtkomen zonder dat " ik "  daar ogenschijnlijk ook maar enige invloed op kan uitoefenen.
 
Het is nooit mijn bedoeling geweest om van dit blog een klaagbaak te maken, en ik hoop dat het dat in de ogen van een toevallige lezer ook niet is. Het is eerder een weergave van mijn innerlijke Odyssey en Ilias, maar wees gewaarschuwd :
 
Ik vrees dat ik nu pas echt de inktzwarte nacht induikel. En ik kan alleen maar hopen dat ik mijn innerlijke dramaqueen ver genoeg heb weten te temmen zodat zij mij niet meer dwars gaat zitten.
 
To be continued...
 
 
 

Vonnis

There should be a word for that brief period just after waking when the mind is full of warm pink nothing. You lie there entirely empty of thought, except for a growing suspicion that heading towards you, like a sockful of damp sand in a nocturnal alleyway, are all the recollections you'd really rather do without, and which amount to the fact that the only mitigating factor in your horrible future is the certainty that it will be quite short.
~ Terry Pratchett, Mort

Toen ik naar aanleiding van de eerste serie onderzoeken voor de 2e keer binnen een week mijzelf terugvond in de behandelkamer van "mijn" oogarts was mijn gemoedstoestand op zijn zachtst gezegd enigszins bedrukt. In principe had ik de uitslag niet nodig om mij te vertellen wat ik al lang wist : op drie dagen tijd was ik zo goed als het complete zicht in mijn rechteroog kwijt geraakt. Voor goed.

Ik bestudeerde het gezicht van de (bovengemiddeld aantrekkelijke, dat dan weer wel) vrouw tegenover mij zorgvuldig terwijl ze zich hakkelend door haar analyse heen werkte, duidelijk niet op haar gemak vanwege de slechte boodschap die ze te brengen had. En ik? Ik wachte rustig op de woorden die ik in mijn hart allang kende maar die mijn verstand niet wilde horen : Slechte prognose. Geen behandeling mogelijk. Naar alle waarschijnlijkheid functioneel blind. Drie zinnen die tesamen het vonnis vormden die vanaf nu een vaststaand feit zijn geworden.

Artsen (en ik heb er inmiddels al wat leren kennen in de afgelopen jaren) hebben ieder zo hun eigen stijl, en deze vrouw had iets zachts en breekbaars in haar fermheid - wat ik erg kon waarderen (en dan niet alleen vanwege de 'chickie' factor). In sommige opzichten leek het gesprek voor haar zwaarder te vallen dan voor mij, achteraf bedacht ik mij dat het uiteraard ook niet vaak zal voorkomen dat ze een relatief jong iemand  dergelijk slecht nieuws moet overbrengen. Mijn case zal wel besproken worden op een congres van oogspecialisten vanwege de zeldzaamheid van de aandoening - andere mensen winnen de loterij, dit is wat het leven mij toe werpt. En dat kan ik zonder enige vorm van cynisme schrijven merk ik met enige verbazing.

Ik ben een beetje moe van alle gesprekken die ik hierover met alles en iedereen schijn te moeten voeren. Ja, ik kan er vooralsnog redelijk mee omgaan. Maar het continu hervertellen van hetzelfde verhaal, de continue stroom van sympathie en medelijden - het is vermoeiend. De complimenten over hoe ik hier mee om weet te gaan vallen - hoe goed bedoeld en gemeend dan ook- mij inmiddels ook wel zwaar.

Ik ben geen fucking heilige alleen maar omdat dit hele gedoe mij niet gereduceerd heeft tot een armlastig hoopje ellende dat jankend in bed blijft liggen de hele dag. Nee. soms merk je helemaal niets aan mij, maar ja ik heb mijn donkere momenten en gedachtes écht wel. Maar dat zijn de dingen die mensen helemaal niet willen horen omdat het ze compleet uit hun comfort zone zou halen en ze niet meer zouden weten wat te zeggen of te doen. Soms voel ik de neiging om eens écht te zeggen wat ik denk en voel, over dat specifieke moment dat ik mij realiseerde dat na 13 jaar mijn oog de strijd opgegeven had en ik bijna mijn zelfbeheersing verloor in een vlaag van ongerichte woede op alles en niets. Of over de ochtenden dat ik mijn ogen niet open wil doen en wel kan janken omdat ik weet dat het eerste wat ik zie het gigantische verschil in zicht tussen mijn twee ogen zal zijn. Of over die keren dat ik opsta uit bed en prompt mijn evenwicht verlies omdat mijn hersenen de input nog niet kunnen verwerken. Of misschien wel die ene zwartgallige avond met iets teveel alcohol in mijn systeem waarop ik diegene die mij dit in eerste instantie heeft aangedaan vervloekt heb tot in de binnenste cirkel van de hel aan toe - terwijl ik niet eens gelovig ben.

Dat is allemaal eigenlijk ook niet relevant. Ik heb inmiddels al geleerd dat het niet uit maakt wát je in je leven allemaal tegen komt, het is hoe je er mee omgaat. Dat is een levensles die ik al gehad had, en het zijn momenten als deze die de lakmoes proef zijn voor je levenshouding en idealen. Misschien is dit wel de volgende les die ik te leren heb : het is verdomde moeilijk om je niet in een slachtofferrol te wentelen als je daadwerkelijk een soort van slachtoffer bent. Ik geef niet toe, wat er verder ook nog op mijn pad komt. Mijn schaduwkant en ik, wij zijn door de jaren heen dikke matties geworden en komen hier samen wel uit. Wat het voor de toekomst inhoud behalve nog een shitload aan ziekenhuis bezoekjes? Geen idee. Het enige dat ik zeker weet is dat ook dit mij niet zal breken, ik ga door.

Zoals altijd.

 

 

 

In het land der blinden..

 

 

Dit is 'm dan, mijn rechteroog. Onderwerp van een inmiddels al jarenlange durende haat/liefde verhouding. Liefde, omdat hij mij trouw heeft gediend als de helft van mijn persoonlijke venster op de wereld. Haat, omdat hij -buiten zijn schuld om- mij heeft verraden. Hij is namelijk stuk gegaan, terwijl we een stilzwijgende afspraak hadden om dat niet te laten gebeuren. Hij heeft het toch gedaan.

Dus gaan mijn oog en ik sinds deze week weer de hele medische mallemolen in. Dokter, specialist, misschien zelfs wel een chirurg. Het is best interessant allemaal hoor, die foto's maken met contrastvloeistof (er waren tijden dat ik mij ernstig moest bezondigen aan niet nader te noemen geestverruimende substanties om de hallucinaties op te wekken die een dergelijke behandeling met zich mee kan brengen), misschien  wel weer een MRI er achteraan (ook een erg interessante ervaring kan ik je verzekeren) ..maar ja. Gaat het er echt iets aan veranderen? Of is dit nu gewoon maar weer wat het is?

En dus zijn de eerste secondes van iedere nieuwe dag nu volledig gewijd aan de haat/liefde verhouding met mijn rechteroog. Liefde, omdat ik er nog steeds 'iets' mee kan zien door het gemankeerde deel van mijn venster op de wereld. Haat, omdat na 12 jaar de blinde vlek 'ineens'  groter geworden is en dreigend in mijn blikveld hangt als een permanente herinnering aan die ene -bijna fatale- ochtend in de lente die nu al weer zo lang geleden lijkt.

 

edit : voor de mensen die nieuwsgierig zijn naar de aanleiding van bovenstaand verhaal een handig linkje  :Klik (voorwaarschuwing : lang emo verhaal)

 

 

 

Dagboek van een Reiziger : Epiloog

"These memories of who I was and where I lived are important to me. They make up a large part of who I’m going to be when my journey winds down. I need the memory of magic if I am ever going to conjure magic again. I need to know and remember, and I want to tell you.”
Robert McCammon, Boy's Life

 

Tsja. Er rest mij nog één verhaal dat ik wil vertellen met betrekking tot mijn Thailand avonturen, maar waar ik tot nu toe niet de moed voor heb weten te vinden. En toch, toch moet en hoort het hier te staan. Het is het noodzakelijke einde.

De laatste week van mijn trektocht door Thailand brachten we met zijn drieën door op het prachtige Ko Payam, zoals ik al eerder schreef. Foto's doen de prachtige natuur, de azuurblauwe zee en de perfecte stranden geen recht, het is misschien wel één van de mooiste plekken op aarde. Toch is het nog een relatief rustig eiland, de meeste toeristen kiezen voor de wat bekendere feesteilanden waardoor de sfeer op Ko Payam veel gemoedelijker en rustiger is. 's Avonds gaan de generatoren gewoon uit (geen stroom meer!) waarna het zingen van de krekels het enige geluid is dat je hoort terwijl je lui achterover in je hangmat nog even een boek leest. Douchen doe je onder de sterrenhemel met regenwater dat de hele dag in de tropische zon heeft kunnen opwarmen en met betrekking tot vervoer heb je twee opties : lopen of een scooter zien te huren in het enige echte 'dorpje' dat het eiland rijk is. Toch merkte ik na een dag of twee op dat er een donker rouwrandje kleefde aan dit aardse paradijs, duidelijk zichtbaar als je maar weet waar je moet kijken.

Misschien herinner je je de beelden van de verwoestende tsunami tijdens de tweede kerstdag 2004 nog van tv, het was namelijk nogal een big deal indertijd. Een ramp waarbij 230.000 mensen zijn omgekomen, de het grootste deel hiervan in Indonesië en Thailand. Ko Payam ligt aan de westkust van Thailand en lag dus midden in het spoor van vernieling dat deze natuurramp achter  zich liet. En inderdaad, in de junglebegroeïng die alles heeft weten te overwoekeren in de tussenliggende jaren zie je overal de littekens. Boomstompen, resten van de vroegere bebouwing, en -het blijft Thailand- voorouderaltaars waar een zeegodin de centrale rol speelt. De paar locals met wie ik sprak hadden allemaal mensen verloren die Kerst. Het bleek dat het meerendeel van de huidige bewoners - een stuk of 200 - allemaal familieleden waren van de oorspronkelijke bewoners van het eiland. Van de mensen die in 2004 op Ko Payam woonden was namelijk helemaal niemand meer in leven, behalve een aantal geluksvogels die niet daadwerkelijk op het eiland verbleven toen het noodlot toesloeg. De mensen die nu de lokale bevolking vormden waren vaak neven of kinderen van de oorspronkelijke bewoners die naar het eiland gekomen waren om daar een nieuw bestaan op te bouwen in de voetstappen van hun voorgangers.

Ik merkte tijdens deze laatste ogenschijnlijk ontspannen week dat ik door mijn eerste rouwfase heen leek te zijn, de initieële shock die de dood van mijn trouwste vriend had veroorzaakt had plaats gemaakt voor een intens verdriet en het rationele besef dat het tijd werd om de draad -voorzichtig-  weer op te pakken. Terwijl de dagen voorbij vlogen in een aangename afwisseling van snorkelen, wandelen, luieren en drinken met Anne en Patrick begon ik ook al voorzichtig vooruit te kijken naar mijn terugkeer naar Nederland. Terug naar mijn vrienden, Selene, en dat huis waar al die herinneringen op mij lagen te wachten. Ik begon ook wat slechter te slapen en lag uren lang naast Anne in bed (handjes boven de dekens) naar het bamboo plafond van onze bungalow te staren terwijl de gedachten door mijn hoofd vlogen. Pepper. Werk. Alleen zijn. Geen richting, geen focus. Tijdens mijn op één na laatste nacht op het eiland (Anne en Patrick zouden nog een paar dagen langer blijven) was ik het piekeren zat en besloot om voor een nachtelijke wandeling op het strand te gaan om op die manier mijn hoofd wat leger te maken zodat ik nog wat slaap zou kunnen meepakken voordat de zon opkwam. Mijmerend en genietend van de prachtige sterrenhemel kwam ik als vanzelf op het strand terecht, waar ik het mijzelf gemakkelijk maakte om wat water te drinken en te roken terwijl de volle maan recht  boven mij majestues de oceaan in een sprookjesachtig licht zette.

Ik dacht aan Pepper en ik begon als vanzelf te huilen. Nooit meer zou ik hem kunnen aaien, knuffelen of mijn gezicht diep in zijn vacht begraven en aan hem ruiken. Nooit meer die kwispelende staart als ik thuis kwam van mijn werk. Nooit meer zijn warme lijf tegen mij aan in bed. Nooit meer die koude neus tegen mijn hand. Nooit meer, nooit meer, nooit meer.. En toen was er opeens achter mij een zacht gekraak aan de rand van de jungle. Ik keek om en zag door mijn tranen heen een zwerfhond met twee puppies er achteraan tussen de bomen en struiken door mijn kant op komen. Moeder stopte even, keek mij scherp aan met haar neus omhoog om even te ruiken wie ik was en liep vervolgens in een rechte lijn naar mij toe met de pups er vlak achter. Toen ze voor mij stonden gebeurde er opeens iets dat ik nooit, maar dan ook nooit meer zal vergeten. Mama pakte één voor één de pups voorzichtig bij het nekvel om deze vervolgens op mijn schoot te laten vallen, waarna ze er met haar neus nog even voor zorgde dat ze goed lagen. Als vanzelf begon ik die krioelende  levende hoopjes op mijn schoot te aaien terwijl de tranen nog harder over mij wangen begonnen te rollen. Dit - dit was teveel. Dit was te perfect.

Ik heb er geen idee van hoe lang ik die nacht nog op het strand heb gezeten met de pups op mijn schoot. Het moet uren geweest zijn, achter mij zag ik de nachthemel al langzaam verbleken tot wat binnen een uurtje het ochtendgloren zou zijn. Mijn tranen waren op dat punt allang opgedroogd, alles was er - letterlijk - uit. En nog steeds waren er die twee vertederende puppies die op mijn schoot in slaap gevallen waren terwijl mama voor mij tegen mijn voeten aan lag te slapen.

Weet je , ik geloof niet in god. Nooit gedaan ook. Mijn dagen als psychonaut hebben mij wel een hang naar het spirituele en magisch filosofische meegegeven, hoewel ik in principe een volstrekte atheist ben. Ik zie mijzelf als open minded. Toch heb ik er moeite mee om de gebeurtenissen van die nacht een plekje te geven en ze te kunnen duiden, het is namelijk iets dat je in een roman leest en waarbij je je ogen even naarboven rolt terwijl je 'yeah..right' mompelt. Maar ik zweer het op alles wat mij lief is : dit was echt. Dit was het moment waarop er iets in mij heelde.

 

Dit was het begin van de lange weg terug naar huis.

 

 

Ingress - Een introductie

In oktober 2012 gebeurde er iets dat de wereld voor eeuwig zou veranderen, hoewel deze ontdekking vooralsnog de annalen in zal gaan als een bijvangst voor de inmiddels beruchte Higgs-Boson. In de eerste verslagen die links en rechts op blogs begonnen te verschijnen omschreef één van de ontdekkers de ervaring als volgt :

At first, we thought our particle accelerator was malfunctioning, or that there had been some electronic  
anomaly on our monitors; but in due course, we realized that we were seeing a non-random flow of information
coming from the sub-atomic particles we were studying.

We ran several tests, and concluded that there was no other explanation, other than the we had connected with
at least one other dimension. We realized that we had crossed a threshold in which global security could be
at risk.

 

Deze ontdekking kreeg de naam 'Exotic Matter' mee, oftwel XM. Hoewel de wereld van de quantumfysica op zich al vreemd genoeg is bleek XM een verrassende werking als bewustzijnverruimende stof te hebben met hallucinaties als voornaamste kenmerk. Verschillende mensen die al dan niet opzettelijk in aanraking kwamen met de XM bleken creatieve en wetenschappelijke inzichten te krijgen die hun normale productiviteit mijlenver wisten te overtreffen. De gelijkenissen met de ontdekking van Lsd ruim een halve eeuw eerder zijn opvallend, inclusief de gevolgen ervan.

Helaas riepen de ervaringen met  XM meer vragen op dan er beantwoord werden. Het grootste raadsel bleek wel de scanner technologie in vorm van een eenvoudige app op je telefoon , die op een ietwat aangepaste googlemaps interface de XM concentraties over de hele wereld zichtbaar maakte. Dit stukje software bleek gedeeltelijk ontworpen door de Kunstmatige Intelligentie (KI) die de Niantic Labs in Cern assisteerde bij hun onderzoek. Deze KI leek echter plots een stuk autonomer te worden dat ooit de bedoeling was geweest. Slechts een paar weken na de initiele ontdekking van XM bereiken de gebeurtenissen een kolkend hoogtepunt op wat 'epiphany night' is gaan heten :

 

On November 30th, now known as “Epiphany Night”, everything changed. The Niantic lab at CERN was exposed to a massive dose of XM radiation, sending the researchers into frenzied bouts of creativity, like Enoch Dalby’s musical compositions. Whatever the researchers saw that night irreparably splintered the team: some researchers went on to work for Hulong Transglobal, IQTech, and Visur Technology, while others (like Roland Jarvis) ended up dead. The schism of the team was due in large part to philosophical differences about the true purpose of XM, exacerbated by their exposure to massive quantities of XM through Epiphany Night. To the team members who went on to became the core of the Enlightened faction, the Shaper’s influence on sensitive individuals through XM was viewed as the next step in human evolution. For the team members who chose the path of Resistance, the Shaper’s influence was in XM was deemed a “Shaper Mind Virus” that must be countered.

Beide groepen komen lijnrecht tegenover elkaar te staan in wat een allesomvattende wereldoorlog zal blijken te worden - hoewel het overgrote deel van de mensheid geen idee heeft van wat er boven hun hoofden hangt. Het is namelijk oorlog, een oorlog die zich afspeelt op die dunne scheidslijn tussen fantasie en realiteit.

 

Zaterdagnacht, ergens in Lelystad

Ik parkeer mijn auto ergens in een achteraf straatje en kijk op mijn scanner. Mooi, om alle portals ligt een stevige concentratie XM - wat wil zeggen dat onze tegenstander in de laatste 21 minuten en 30 seconden niet in de buurt geweest is. Snel zoek ik even de naam op van de portal waar we gaan beginnen, aangezien deze recht voor het huis van de 'Enlightened' (ENL) speler staat zal er wel meteen een reactie volgen ondanks het late tijdstip. We kijken even naar de te volgen route (het doel is : in een zo kort mogelijk tijdsspanne zoveel mogelijk schade en irritatie veroorzaken) die ons via een park en het gemeentehuis naar een serie standbeelden aan de rand van de wijk moet brengen, ritsen onze jas dicht (het is fucking koud) en we stappen uit. Ik sluit mijn trouwe koekblikje af en even lach even breeduit naar @127D0TO (127 voor vrienden) , mijn vaste maatje tijdens deze nachtelijke missies. "Eens kijken hoe lang het duurt eer hij achter ons aan komt"

Een paar minuten later staan we voor de deur van de ENL speler. Het aloude ritueel : "3...2...1..Boem!" Beide beginnen we als een gek onze Xm wapens af te vuren en de slecht verdedigde portal gaat direct neer. Als vanzelf beginnen @127 en ik te rennen zodat we meteen om de hoek uit het zicht kunnen verdwijnen terwijl we achter ons een grove vloek de nachtlucht in horen knetteren. Hysterisch lachend vluchten we een park in terwijl we alle groene portals binnen bereik neutraliseren en overnemen terwijl over de ingame chat de scheldpartijen beginnen. Het duurt niet lang of onze tegenspeler begint ons te achtervolgen terwijl wij zo snel als mogelijk een kriskras route richting het gemeentehuis volgen , recht in het hart van zijn defensie. Dan is de missie volbracht en zitten er twee volwassen dertigers giechelend als kleine kinderen in de auto op weg naar huis na te genieten van wederom een geslaagde missie. Het opbouwwerk van onze tegenstander zou pas weer morgenavond klaar zijn, mits hij andere ENL spelers zo ver zou krijgen om zijn portals te komen versterken. Krap een half uurtje werk voor ons in ruil voor een hele dag -en waarschijnlijk langer- aan ergernis voor onze tegenspelers,


Zondagochtend, Muiden

Zo onopvallend mogelijk sluiten we aan bij de wachtende mensen aan de steiger, om ons heen kijkend of er ook nog potentiële medespelers in de rij staan. Ik tel er zo snel 5 en sein dit door naar @deManInDeHoed en @127D0TO, terwijl we een luchtig gesprek beginnen over de geschiedenis van fort Pampus en de Nieuwe Hollandse Waterlinie. Vandaag zijn we undercover totdat we hebben kunnen inschatten of en hoeveel tegenstand er aanwezig zal zijn. Het is namelijk een belangrijke dag voor Ingress spelers in onze regio : na vandaag zal Pampus tot aan 1 April niet op legale wijze meer te bereiken zijn tenzij je beschikt over een eigen boot - dan nog kan je niet op legale wijze alle portals overnemen. De partij die vanavond eigenaar is van de portals zal dus over een tactisch overwicht beschikken tijdens de komende winter, en ons plan is om dat ten volste uit te buiten. Maar nu moesten we er eerst zorg voor zien te dragen dat we vandaag als overwinnaar uit de bus zullen komen, bij voorkeur puur op tactiek.

We nemen plaats op de boot en bijna meteen zien we voor ons een engelstalig koppeltje gespannen naar een tablet kijken. @127 staat casual op, loopt een rondje om zogenaamd zijn benen te strekken en ziet meteen dat het om Enlightened spelers gaat. We knipogen even naar elkaar, zakken achterover en praten over koetjes en kalfjes terwijl de boot zich richting Pampus spoed.

Eenmaal aangemeerd begeven onze tegenstanders zich meteen naar het centrale punt om zo snel als mogelijk voorraden op te pikken uit de portals die op dat moment nog blauw zijn, zich duidelijk onbespied en veilig wanend. Wij besluiten om even rustig aan de koffie te gaan en onze tactiek voor deze middag nog eenmaal door te nemen, hoewel we in de meerderheid zijn (3 tegen 2) is het nog niet geheel duidelijk of we echt maar met vijf spelers in totaal zijn of dat er misschien nog meer rondlopen die net als wij undercover zijn. Een half uur verstrijkt voordat we een eerste rondje over het eiland maken en we nemen de tijd om even op ons gemak naast onze nietsvermoedende tegenstanders te gaan staan en een luidkeelse discussie te beginnen over de afkomst van een specifiek kanon recht voor ons. Deze loopt (uiteraard) uit op niets en we lopen rustig aan door het fort heen totdat we weer uit zicht zijn. Onze tactiek is simpel : we wachten zo lang als mogelijk eer we onze aanwezigheid kenbaar zullen gaan maken, de Enlightened spelers zullen de portals namelijk eerst moeten neutraliseren voordat deze kunnen worden overgenomen - en dat geeft ons de kans om nog een virus los te laten waardoor de portals meteen weer de kleur krijgen die ze moeten hebben : Resistance blauw. De portals zijn dan meteen een uurlang immuun voor andere virussen, en door onze numerieke meerderheid zouden we dan prima in staat moeten zijn om de portals staande te houden totdat onze tegenstanders het zouden opgeven.

We wisten dat de laatste boot volgens de website om 16:00u zou gaan, maar navraag op het eiland zelf had ons geleerd dat de écht allerlaatste boot om 17:00u zou vertrekken wat inhield dat wij ongeveer een kwartier daarvoor ons plan zouden gaan uitvoeren. Terwijl we wederom naar binnen gingen voor koffie zagen we plots op onze scanners dat de portals geneutraliseerd werden en groen terug kwamen. Mooi, dat betekende naar alle waarschijnlijkheid dat onze tegenstanders om 16:00 de boot terug naar Muiden zouden nemen, vanaf nu wederom rustig afwachten dus. We besloten om alvast even buiten te gaan staan en keken rustig toe hoe de boot aanmeerde en de Enlightened spelers breeduit lachend instapten, duidelijk in hun nopjes met de wetenschap dat Pampus nu de hele winter 'veilig' zou zijn. Inmiddels hadden @deManInDeHoed en ik al geposeerd voor de overwinningsfoto's (met op de achtergrond de vertrekkende boot duidelijk in zicht - uiteraard!), daarna decimeerden we het eiland en bouwden het weer in de rechtmatige blauwe kleur op. De slag om Pampus : gewonnen!

 

Welkom in Ingress, niet persé alleen een game

Waar hang je uit?

 

 

 

To be or not to be
that's the question unceasingly
but without you I would long to be yours to be
'cause without you I'm not a king
because without you it would never do
because I can't think what life
would be like without you

you don't love me yet
you don't love me yet
I just won't forget 
because you don't love me
you don't love me yet

Roky Erickson - You don't love me yet

Zo langzamerhand begin ik het zwaar zat te worden, en de tijd is gekomen om mijn hart eens stevig te luchten. Waar hang je godverdomme uit? Het is niet alsof ik je niet gezocht heb. Nog sterker, ik heb toch al zeker 3x de sterke overtuiging gehad dat ik je eindelijk gevonden had - om er vervolgens achter te komen dat jij het niet was. Ik mis je, hoewel we elkaar niet eens kennen..En toch, toch wéét ik dat je er bent. Soms vang ik een glimp van je op in de glimlach van een willekeurige vrouw, de weerspiegeling van de winterzon in het water of dat ene liedje uit mij Spotify afspeellijst dat door merg en been gaat. Iedere keer is er weer dat flintertje hoop en de onvermijdelijke teleurstelling. Ontwijk je mij? Of heb ik je niet herkend toen het er echt op aan kwam en heb je je plek ingenomen in het spoor van teleurstelling en verdriet dat ik in mijn kielzog met mij meesleep? Soms lijk ik je te voelen, alsof onze geesten elkaar in het inktzware duister van de nacht wél weten te vinden waar ik in mijn dagelijkse leven gruwelijk lijk te falen.

Ik weet dat ik niet perfect ben, en dat ik je waarschijnlijk niet verdien. Maar toch verlang ik naar je als een junk naar de naald, als een baby naar de moederborst of een verhitte puber naar een orgasme. Ik weet dat je er bent, dat je bestaat. Op de één of andere manier lopen wij elkaar steeds mis als passerende schepen in de nachtelijke mist - en ik begin het punt te naderen waarop ik mijn zoektocht moet gaan opgeven. Misschien is het tijd om het lot het lot te laten en te hopen dat jij mij net zo hard zoekt als ik jou.

Misschien is het tijd om het allemaal maar gewoon los te laten en te verdwijnen terwijl ik mijn schrijfsels links en rechts verspreid over het internet verstop zodat jij míj kan vinden - mocht je mij nog zoeken.

Re-animatie

 

Did I cry for help when the dam burst?
Did my silence just make you feel worse?
Was it hard to get by without me?

Or did you just forget all about me?

 

Reanimation
Is working on me

Reanimation
Is working on me
Don't ask me where I've been
Don't ask me where I've been
Just glad it's happening
Just glad it's happening

(Reanimation - the Bevis Frond)

Je kan zeggen wat je wil, maar cliffhangers schrijven om vervolgens een jaar lang te verdwijnen is een kunst die ik tot in de puntjes lijk te beheersen..Wordt vervolgd.

 

Pages

Powered by Drupal

Theme by Danetsoft and Danang Probo Sayekti inspired by Maksimer